GOW veldrit in Hardenberg op 4 November 2018

Op Zondag 4 November is er weer de GOW cross bij de Oldemeijer in Hardenberg. Het is de derde wedstrijd in de GOW competitie. De start was traditiegetrouw in Zutphen met een grote deelname en schitterend weer. Er wordt gereden om een klassement, maar 1 of enkele wedstrijden meedoen is ook mogelijk. Het parkoers is bij de recreatieplas de Oldemeijer, gelegen in het staatsbos bij Hardenberg. Evenals de vorige edities zal er een uitdagend parkoers zijn, met wit zand, een trap en flinke hoogteverschillen. Dit alles in een prachtige natuurlijke omgeving van de Oldemeijer.
Er is weer een volledig progamma conform de standaardtijden van de Gow.
Meer info over de Gow op www.gow.nu

Start en permanence is op de parkeerplaats bij recreatieplas de Oldemeijer (Oldemeijerweg).

Teamprestatie HWV op NCK!

High-fives all around direct na de finish. We hadden geen idee van onze klassering, maar we hadden maximaal gegeven. Niet alleen waren we als team compleet gebleven, iedereen bleef zijn beurten doen en de snelheid hoog houden. En met 47.7 km/uur gemiddeld lag die snelheid hoog. Dit leverde HWV een 33e plek op, met slechts 10 seconden verschil met de nummer 30, een resultaat om trots op te zijn.

Na weken van training en voorbereiding begon het NCK echt na de laatste dinsdagavond training. Materiaal werd afgestemd, weerberichten gevolgd en de strategie uitgedacht. Onder leiding van ploegleider Klaas Bolks werd de volgorde bepaald: Gerrit-Henk Hutten nam de start, gevolgd door Han van de Werfhorst, Benjamin van Elburg, Bert Lip, Christiaan Jansen en Arthur Helder. Ruben Lukas en Maurice Sandman gingen in de auto mee om wielen te steken. Met een stralend najaars zonnetje en weinig wind, hadden we een schema uitgedacht die 1.5 minuut sneller was dan het voorgaande jaar. Om exact 4 minuten over drie in de middag ging de HWV trein van start voor 52 km in de polder.

We gingen probleemloos op weg, en het eerste lange rechte stuk reden we al tegen de 50 km/uur. Op de dijk stond de wind iets tegen, maar ook hier konden we de snelheid vasthouden. Na 27 km ging het bijna helemaal mis bij het afrijden van de dijk; de verkeersregelaar wees naar rechts, de motor ging rechtdoor en de ploegleider dacht dat we links moesten. Even verwarring en het tempo weg, maar we bleven koel en sloegen de goede weg in: rechtdoor! Daarna ging het foutloos verder, hoewel Arthur nog een bocht te wijd stuurde en een stuk berm meepakte. Niemand raakte in paniek en we stampten hard door naar de finish.

Gerrit-Henk reed zijn derde NCK en was de locomotief van de ploeg. Geen moment echter reed hij de trein kapot, maar deed wat het beste is voor de ploeg en dat was lange beurten maken op hoge snelheid. Benjamin van Elburg had wellicht niet zijn beste dag, maar hij laat toch zien hoeveel ervaring en hardheid hij in huis heeft. Geen moment liet hij de snelheid zakken en bleef zijn beurten aan de kop doen. Han van de Werfhorst reed zijn beste NCK ooit, sterke beurten aan de kop en geen moment van zwakte. Bert Lip kende ook een goede dag en was weer helemaal hersteld van de Ronde van Siak weeks ervoor. Arthur Helder maakte zijn NCK debuut en deed dat met vlag en wimpel, hij weet nu wat het is om 52 km op en over de grens te rijden. En als laatste de man die wellicht het meeste respect verdient, Christiaan Jansen. In 2009 deed hij voor het laatst mee aan het NCK en deed zijn werk buitengewoon goed en tot op de streep. Maar bovenal heeft de solide samenwerking van deze zes HWV’ers tot een prachtig resultaat geleidt!

Bert Lip 2e in Ronde van Kloosterburen

In het zonovergoten uiterste noordelijke puntje van het vaste land werd zaterdag 14 Juli de Ronde van Kloosterburen verreden. Han Peeneman en Bert Lip stonden voor ons clubje aan de start. Bij het infietsen gaf Han aan op wie er gelet moest worden (zoals, die en die met een blauw broekje met Meijer op achterkant, die kan hard sprinten). Dat bleken handige tips. De koers ging van start en Bert en Han stonden beiden achteraan, maar op dit parcours kon er prima opgeschoven worden. Na een ronde of 10 waren er 2 man vooruit, en op dat moment jumpte Frank Visser er naar toe. Dat was voor meerdere jongens het teken om ook de sprong te maken, en Bert sprong mee. Een kopgroep van 9 ontstond, met veel van de jongens waarvan Han aangaf dat ze goed waren. Zodoende dacht Bert ‘laat die gasten dan maar het meeste werk doen’ en spaarde zich voornamelijk. De samenwerking was matig maar net genoeg om de voorsprong van 25 seconden vast te houden. Ondertussen in het peloton zat Han achter een valpartij en kreeg een ronde vergoeding. Met 3 ronden te gaan kneep Visser er tussenuit, waarna Bert de sprint om de tweede plek won. Een mooie opsteker met de Ronde van Dedemsvaart over 2 weken.

Ronde van Epe

Op donderdagavond 12 juli stonden Chris en Arthur aan de startlijn van de ronde van Epe.

Bij de verkenning was er al geconcludeerd dat het om een snel rondje ging, waarbij voorin zitten het verschil kon maken.

Voor Chris was het de eerste koers van dit seizoen. Bij het opstellen stonden de twee renners dicht bij elkaar, dus het plan kon worden opgesteld.

Arthur kan altijd snel naar voren toe gaan, dus hij moest ervoor zorgen dat Chris hierin mee kon komen. Wanneer hij zag dat Chris rond de 15e positie zat, liet hij zich terugzakken om hem op te halen. Door de hoge snelheid en gebrek in koersen dit jaar had Chris het aardig zwaar, maar hij hield het wel vol! Arthur zag dat hij het zwaar had en zorgde ervoor dat hij na de bochten niet te hard doorging, zodat Chris kon herstellen in z’n wiel. De snelheden op de rechte stukken zaten constant rond de 50 km/u. Na de eerste 30 ronden zat het peleton op een gemiddelde van 44 km/u.

Gedurende de koers waren de ogen constant gericht op Gerard Haasjes en Frank Visser. Deze twee hardrijders mochten niet wegkomen, aangezien ze altijd onderdeel maken van de winnende kopgroep. Arthur had dit ook in de gaten en probeerde elke demarrage te beantwoorden. Helaas lukte het wel voor Frank Visser om weg te komen samen met 3 anderen. Hierin waren Arthur en Chris niet betrokken, dus er moest hard gereden worden. Samen met vier andere jongens werd het tempo hoog gehouden om de kopgroep terug pakken.

Vijf ronden voor het einde was er een valpartij in de kopgroep. Gelukkig was het tempo in het peleton hoog, waardoor er 3 man makkelijk teruggepakt werden. Vanuit het publiek hoorde Arthur dat er nog één iemand weg was. Zolang dit maar niet Frank Visser was, die heeft genoeg aan 10 seconden voorsprong om de gehele koers weg te blijven. De speaker riep om: “En met nog 4 ronden te gaan gaat Frank Visser aan de leiding met 30 seconden!!”.

Arthur en Chris wisten dat het nu gedaan was. De focus lag op de peleton sprint. Met nog 2 ronden te gaan keek Arthur naar achteren om Chris te spotten. Die zat net te ver naar achter om nog naar voren te halen. 2 bochten voor het einde zit Arthur in de 2e positie. In de laatste bocht springt er iemand voorbij. 3e positie dus. Gerard Haasjes zit voor Arthur, waardoor het een harde sprint gaat worden. Arthur probeert al vroeg er voorbij te komen, maar dit gaat moeizaam. De streep ligt net een aantal meter te vroeg, waardoor Arthur op een paar centimeter 3e wordt.

Podium in De Wilp!

Afgelopen zaterdag stond de finale van de wielermeerdaagse Noordenveld Westerkwartier op het programma. Na de omloopjes van afgelopen week, was er nu een criterium in De Wilp waar 40 ronden van 1500m afgelegd moesten worden. Ik (Han P) was de enige HWV’er aan de start. Rustig schoof ik op naar voren en met 25 ronden te gaan besloot ik maar eens aan te vallen. Een ronde later sloten Gerard Haasjes en Mats Mellema aan en nog even later kwam ook Marco van de Tuin erbij. De samenwerking was goed en de voorsprong groeide gestaag naar 25seconden en uiteindelijk zelfs 45 seconden. Ik had de hele koers al pap in de benen en had wel door dat ik vandaag de minste van de vier was. Winnen lijkt me onmogelijk dus alles is gericht op een podiumplaats en niet die vervelende 4e plek. Een late demarrage leek me weinig kansrijk, dus ik besloot te wachten op de sprint. Met nog 2,5 ronden te gaan stopte ik met meedraaien en het verbaasde me dat dat zomaar geaccepteerd werd door mijn medevluchters. In 4e positie draaide ik de laatste bocht door en meteen verloor ik enkele fietslengtes op de nummer 3. Tandje erbij, maar geen meter dichter. Nog een tandje erbij, een 4e plek zou toch zonde zijn. Met nog 100 meter te gaan ben ik eindelijk op volle snelheid en wordt het gaatje kleiner. In de laatste 50 meter win ik nog een plekje, podiumplek is in de pocket! Gerard Haasjes is de verdiende winnaar, gevolgd door Mats Mellema.

Ronde van Zevenhuizen

Aan de start voor de Hardenberger WSV stonden vandaag Han Peeneman, Arthur Helder en Bert Lip (en incognito Gert Mulderij). Deze 3e etappe van de criterium meerdaagse Noordenvelt Westerkwartier bestond uit een omloop van 3.2 km. De omstandigheden waren prachtig, een stralend avondzonnetje en flinke wind. Het was opstellen op klassement, waardoor dus alle snelle mannen vooraan stonden. Wij stonden met onze bakkes achteraan, dus het was direct alle hens aan dek op de smalle wegen. Na amper 2 km koers lag het peloton van ruim 90 renners in 4 stukken uiteen. Gelukkig konden alle Lorini’s aansluiten bij de hoofdgroep en na enkele ronden smolten de voorste groepen weer samen. Met nog zo’n 6 ronden te rijden was Han ontsnapt met een groep van zo’n 8 renners, Arthur maakte op knappe wijze de sprong naar voren. Het een kansrijke ontsnapping, maar de klassementleider Adne Koster zag het gevaar en reed de groep terug. Twee renners ontsnapten in de finale, en het sterk uitgedunde peloton zou sprinten voor de derde plek. Bert kwam als 14e over de streep, Arthur als 20e en Han liet de sprint lopen en kwam als 35e over de streep.

Team Lorini in omnium Osnabrück – winst in ploegentijdrit onderdeel!

Zondagochtend 17 Juni in alle vroegte verzamelden Gerrit Henk Hutten, Arthur Helder en Bert Lip zich in Rheeze om de fietsen in te laden voor de rit naar Osnabrück. Voor de verandering nu eens geen criterium maar een omnium, met een derny onderdeel, ploegentijdrit, afvalkoers en puntenkoers. We hadden geen idee wat ons precies te wachten stond, maar we hadden er zin in en gingen met de instelling ‘we pakken die Duitsers’ op weg. Arthur was bloednerveus, wat bleek uit dat we 4 km voor Osnabruck een noodstop langs de snelweg moesten maken voor een sanitaire pauze.

Het parcours was een lange rechte weg die we heen en terug aflegden van in totaal 750 meter, met twee 180 graden bochten. Er deden 10 teams mee van elk 3 renners, wij waren het enige Nederlandse team. Eerst het derny onderdeel waarbij 10 renners tegelijk in de baan gingen, elk achter een derny. Erg leuk om te doen, maar het bleek toch vooral een onderdeel voor het publiek en de show.

Daarna volgde het echte werk: de ploegentijdrit. Dit bleek een wedstrijd over slechts twee (!!) ronden te zijn, oftewel 1.5 km met daarin vier 180 graden bochten. Tijdens het inrijden testen we onze snelheid in de bochten en bespraken we de tactiek. Als we met z’n drieën een perfect bocht reden, zouden we gemiddeld een halve seconde per bocht kunnen winnen, maar een stuurfout zou al snel 2 seconden verlies opleveren. Het plan was als volgt: de nummer 2 uit de bocht zou de snelheid optrekken, indien de nummer 3 uit de bocht een te groot gat had zou de nummer 1 daarin springen. Zodoende zou er niet snel een te groot gat ontstaan in onze trein. Bert nam de start en de eerste bocht, vervolgens trok Arthur hard door op het rechte stuk. Tegen de 60 aan het uur kwamen we op de bocht af; op het randje vlogen we er door en boekten onze 0.5 seconden winst. Gerrit Henk knalde de snelheid weer omhoog en vloog op kop door de volgende bocht; weer een perfect bocht. In volle sprint gingen we op de finish af en klokten af, we wisten onze tijd nog niet. We hadden geen idee hoe onze prestatie zich zou verhouden tot de andere teams. Bij de huldiging stonden inmiddels twee ploegen, en die werden op het podium op de 2e en 3e plek gezet, waarna de speaker omriep ‘wo sind die Höllander?’. Bleek dat we de snelste tijd hadden geklokt! We waren zelfs een seconde sneller dan de nummer 2 in een tijd van 1:54, oftewel 47.4 km/uur.

Toen was het tijd voor de eerste echte rechtstreekse krachtmeting: de afvalkoers. Na één loze ronde werd elke ronde de laatste renner over de streep uit koers genomen. Oftewel, continu actie. Het ging direct knoeperhard, de Lorini’s deden hun best voorin te blijven. Na 10 ronden vol gas was het Gerrit Henk die achteraan de groep als laatst over de streep kwam. Arthur had inmiddels met 3 medevluchters een kleine voorsprong gepakt op de groep. Bert zat in een achtervolgend groepje van drie er kort achter, maar kreeg het gat niet dicht. Toen sloeg de pech toe: een Duitser voor Arthur kon de bocht niet halen en viel, en Arthur moest in de remmen. Bert sloot aan bij Arthur, maar ook samen kregen we het gat niet meer dicht. Bert kneep er nog van tussen om de man die we bij ons hadden te piepelen en werd uiteindelijk 5e, Arthur finishte 7e.

Als laatste de puntenkoers over 60 ronden, oftewel 45 km. Omdat we de speaker niet verstonden, vroegen we bij de start rond wat de regels eigenlijk waren: 5, 3, 2 en 1 punten voor de eerste vier renners over de streep elke 5 ronden. Half uitgeblust van de korte en heftige inspanning van de vorige onderdelen gingen we van start, en direct ging de gashendel vol open: dit zou geen makkie worden. Arthur pakte bij de tweede sprint 2 punten maar zijn cassette blokkeerde en hij viel uit. Gerrit Henk zat het nog minder mee, twee renners voor hem knalden tegen de grond en GH knalde hard met z’n heup op het asfalt. Alleen Bert was nog in koers, hij sprokkelde een keer 1 punt en nog een keer 2 punten, maar drie keer kwam hij als 5e over de streep. De benen waren niet snel genoeg om de sprint te winnen, daarom was een andere strategie nodig. Met een ronde te gaan voor weer een sprint dook hij uit de groep weg en nam wat risico’s in de bochten. In de groep werd er gekeken en zo raapte Bert 3 puntjes op (Vladi Riha was halverwege de koers solo weggereden, hier was niets

tegen in te brengen). Voor het eind van de koers nog een puntje geraapt en uiteindelijk een 5e plek in de einduitslag.

De premies werden op een berg gegooid en we hoefden slechts de straat over te steken om bij de Mac aan het parcours deze terug in de lokale economie te pompen. Daarna terug naar Hardenberg, waar GH na 1.5 uur stilzitten in de auto zijn heup amper nog kon bewegen. Toch waren we het er alledrie over eens dat dit een geweldige wielerdag was.

Dion Triathlon Hardenberg 2018

7 juli: 3e editie Dion Triathlon Hardenberg
Nog 5 weken en dan is het zover! Dan is het 7 juli en dan vindt de 3e editie van de
Dion Triathlon Hardenberg plaats! Dit fantastische evenement vindt plaats in en
rondom de Vecht in Hardenberg. Inmiddels hebben ruim 250 deelnemers zich
ingeschreven voor een 1/4 of een 1/8 triathlon.
Hoofdsponsor van deze triathlon is Dion Groep B.V. ‘Wij zijn er bijzonder trots op dat we
dit sportieve evenement ondersteunen. En met dit jaar opnieuw weer een prachtig
parcours, belooft het weer een groot spektakel te worden.”
Toegankelijk voor niet-triatleten
Om mee te doen aan de Dion Triathlon hoef je geen triatleet te zijn! Om de deelname
laagdrempelig te maken, is ook dit jaar weer de mogelijkheid om in teams mee te doen. En
als je zelf geen compleet team bij elkaar kan krijgen, helpen wij deelnemers graag aan een
zwemmer, fietser of loper. Zo kan iedereen kennismaken met deze fantastische sport en
wordt het samen meedoen aan een sportief evenement gestimuleerd.
Deelnemer van vorig jaar Dernadette Zandman: “Vorig jaar heb ik me als zwemster
opgegeven voor de mix en match actie om zo me te laten koppelen aan een of twee
andere atleten die met mij een duo of trio wilden vormen. In mijn eentje zag ik meedoen
aan de triatlon niet zitten maar het leek me geweldig leuk om wel aan dit evenement mee
te doen op het onderdeel zwemmen. Een podiumplaats zat er niet in maar daar ging het
ook niet om. We hebben het samen erg leuk gehad op de dag zelf en daar aan
voorafgaand door elkaar op de hoogte te houden van de vorderingen van onze trainingen.
Meedoen is belangrijker dan winnen!”
In en rondom de Vecht in Hardenberg
Het parcours van de triathlon is te vinden in en rondom De Vecht in Hardenberg. De start
en finish is in de uiterwaarden van de Vecht. Er wordt tussen 11.00 en 15.00 uur in
verschillende series gestart. Waarbij de profs in de eerste series starten en de teams als
laatste aan de start verschijnen.
Organisatie door sportclubs
De organisatie is in handen van sportverenigingen: Spurt ’88, Wielervereniging HWV,
Toerclub HWV, De Grunte en Sportservice Hardenberg.
Sponsors
Hoofdsponsor van de Dion Triathlon Hardenberg is Dion Groep B.V. uit Hardenberg. De
Co-sponsors zijn: De Haere, Compass Transport, Auto Combi, Villa 5, Top Level Punt,
Morrenhof-Jansen, Bruinsma Kantoorefficiency, Draaijer+Partners, Medifast, de Jong &
Laan, Waterschap Vechtstromen, BPI Indupac en Baker Tilly Berk.
Voor meer informatie: www.triathlonhardenberg.nl of bezoek ons op Facebook.

DK tijdrijden met dubbele gevoelens

Op dinsdagavond 29 mei stond voor het district oost het DK tijdrijden op het programma. Op een mooie ronde bij Bornerbroek barstte de strijd tegen de elementen los. Met code geel in het achterhoofd trokken 4 HWV’ers naar deze wedstrijd. Klaas bij de masters 30+ (samengevoegde categorie), Benjamin en Han bij de amateurs/sportklasse en Gerrit Henk was koos categorie-loos. Door een fout van de organisatie werd zijn inschrijving niet goedgekeurd waardoor hij alleen buiten mededinging mocht deelnemen. In de auto richting Bornerbroek merkte Han al dat GH tot op het bot gemotiveerd was om iedereen het ongelijk te bewijzen.

om 20:05 was Klaas de eerste namens HWV die van start ging. zijn verhaal: Na een warm up onder “drukkende” weersomstandigheden, drukte ik bij de start op de rondeknop van mijn Garmin om de tijdrit vast te leggen. Toen ik ná de start naar mijn vermogen en cadans keek zag ik alleen maar “nullen”. De verbinding met mijn Rotorcranks was weggevallen en ik reed volledig blind, zelfs geen kmh!
Op gevoel richtte ik me op de motor voor me en reed op de top van mijn kunnen, met zo nu en dan een flits van een gps snelheid als referentie.
Michel Bolle was na mij gestart en in het laatste deel zou de betere tijdrijder me waarschijnlijk inhalen.
Ik was prettig verrast dat de Michel pas op de brug over het Twentekanaal in de laatste 2km achter me zat.
In de afzink na de brug kon ik met de 56/11 genoeg snelheid ontwikkelen om hem op de finish nog 2 sec voor te blijven.
Mijn tijd was met 22:35 zo’n 25 seconden sneller dan vorig jaar.
(Strava zegt 22:05, maar dat is officieus, helaas)

Benjamin was om 20:36 de volgende. Zijn ervaring van de tijdrit was kort maar krachtig: Op een paar klote bochten na heb ik lekker gereden. In het begin misschien iets te voorzichtig maar met een goed slot. Natuurlijk moet het nog een stuk harder. De verwachting is dat dit richting het CK en het NCK zeker gaat gebeuren.

Han was om 20:47 aan de beurt. Na een teleurstellende prestatie vorig jaar was ik erg gemotiveerd om vandaag een goede uitslag te rijden. Nadat het tijdens de warming up vrijwel windstil was begonnen de vlaggen toch wat strakker te staan toen ik naar de start reed. De eerste helft tegen de wind in voelde goed, Ik merkte dat ik goed snelheid kon houden en ik lag op schema voor een goede eindtijd. Na het viaduct over het kanaal zou ik wind mee moeten hebben en kunnen bijschakelen. Dit bleek mij door de weergoden niet gegund. De wind ging compleet liggen en leek iets van richting te veranderen. Ik reed geen meter harder dan de heenweg terwijl het nog steeds goed voelde. Mentaal werd het hierdoor wel minder. De eindtijd en klassering vielen dan ook tegen met een 8e plaats.

Als laatste, na alle bedrijventeams, mocht GH nog even zijn duivels ontbinden. Op advies van Albert Timmer begaf hij zich tijdens de warming-up op de tacx. Als fel tegenstander hiervan was dit voor hem wennen maar het bleek toch zinvol. Op naar de start.Tot op het bot gemotiveerd knalde hij weg. Het was ondertussen gaan regen waardoor het in de bochten wat opletten was. Eenmaal op gang bleek de motor goed te draaien vandaag. Als een stoomwals dendert hij langs het kanaal, de vissen en alle rondvliegende insecten schrikken zich een ongeluk. Na de klinkerstrook de ‘rijssense weg’ op ligt de snelheid continue tegen de 50km/u en dit blijkt hij vol te kunnen houden. Met een waanzinnige tijd van 19:39 en een gemiddelde snelheid boven de 46!! komt hij over de finish. Fantastische prestatie!

Extra zuur was helaas de prijsuitreiking van zowel de amateurs als de masters 30+. In beide categorieën bleek de winnende tijd 19:40 te zijn waardoor GH, zonder fout van de organisatie, normaal gesproken district kampioen zou zijn geweest!

Als eerbetoon hebben wij als mede HWV’ers hem toch de winst gegund in zijn eigen categorie, namelijk die van ‘spek en bonen’. Bij het DK in Zeijen schijnt hij zijn kampioenschap in deze categorie te gaan verdedigen.

Dwars deur Riesen

Deze ronde had ook KrisKras deur Riesen kunnen heten; liefst 9 bochten telt dit mooie parcours door het centrum. Met 50 ronden (70 km) moesten we dus 450 bochten afleggen. Namens HWV aan de start verschenen waren Maurice Sandman, Han Peenemen, Arthur Helder en Bert Lip. Arthur en Bert starten redelijk vooraan en konden voorin meedoen met de koers, het tempo lag echter bijna continu verschroeiend hard. Maurice had het lastig in het begin, verloor terrein in de bochten en moest het peloton een ronde geven, maar daarna had hij het goede gevoel terug en kon tot het einde mee. Bert besloot na 15 ronden tot een aanval en was een paar ronden vooruit met een renner, waarmee hij later in de koers nog eens in een duo aanval zat. Arthur reed een sterke koers en zat continu vooraan. Han reed een sterke koers en zat continu achteraan, maar 4 ronden voor de finish maakte hij de jump naar voren en ging direct in de aanval. In de chaotisch finale was alles bij elkaar, maar konden de blauw-zwarte mannen geen potten meer breken. Bert kwam als 8e over de streep, Arthur als 12e. Han liet lopen en finishde als 48e, Maurice eindigde als 59e. Volgende week DK!