Team Lorini in omnium Osnabrück – winst in ploegentijdrit onderdeel!

Zondagochtend 17 Juni in alle vroegte verzamelden Gerrit Henk Hutten, Arthur Helder en Bert Lip zich in Rheeze om de fietsen in te laden voor de rit naar Osnabrück. Voor de verandering nu eens geen criterium maar een omnium, met een derny onderdeel, ploegentijdrit, afvalkoers en puntenkoers. We hadden geen idee wat ons precies te wachten stond, maar we hadden er zin in en gingen met de instelling ‘we pakken die Duitsers’ op weg. Arthur was bloednerveus, wat bleek uit dat we 4 km voor Osnabruck een noodstop langs de snelweg moesten maken voor een sanitaire pauze.

Het parcours was een lange rechte weg die we heen en terug aflegden van in totaal 750 meter, met twee 180 graden bochten. Er deden 10 teams mee van elk 3 renners, wij waren het enige Nederlandse team. Eerst het derny onderdeel waarbij 10 renners tegelijk in de baan gingen, elk achter een derny. Erg leuk om te doen, maar het bleek toch vooral een onderdeel voor het publiek en de show.

Daarna volgde het echte werk: de ploegentijdrit. Dit bleek een wedstrijd over slechts twee (!!) ronden te zijn, oftewel 1.5 km met daarin vier 180 graden bochten. Tijdens het inrijden testen we onze snelheid in de bochten en bespraken we de tactiek. Als we met z’n drieën een perfect bocht reden, zouden we gemiddeld een halve seconde per bocht kunnen winnen, maar een stuurfout zou al snel 2 seconden verlies opleveren. Het plan was als volgt: de nummer 2 uit de bocht zou de snelheid optrekken, indien de nummer 3 uit de bocht een te groot gat had zou de nummer 1 daarin springen. Zodoende zou er niet snel een te groot gat ontstaan in onze trein. Bert nam de start en de eerste bocht, vervolgens trok Arthur hard door op het rechte stuk. Tegen de 60 aan het uur kwamen we op de bocht af; op het randje vlogen we er door en boekten onze 0.5 seconden winst. Gerrit Henk knalde de snelheid weer omhoog en vloog op kop door de volgende bocht; weer een perfect bocht. In volle sprint gingen we op de finish af en klokten af, we wisten onze tijd nog niet. We hadden geen idee hoe onze prestatie zich zou verhouden tot de andere teams. Bij de huldiging stonden inmiddels twee ploegen, en die werden op het podium op de 2e en 3e plek gezet, waarna de speaker omriep ‘wo sind die Höllander?’. Bleek dat we de snelste tijd hadden geklokt! We waren zelfs een seconde sneller dan de nummer 2 in een tijd van 1:54, oftewel 47.4 km/uur.

Toen was het tijd voor de eerste echte rechtstreekse krachtmeting: de afvalkoers. Na één loze ronde werd elke ronde de laatste renner over de streep uit koers genomen. Oftewel, continu actie. Het ging direct knoeperhard, de Lorini’s deden hun best voorin te blijven. Na 10 ronden vol gas was het Gerrit Henk die achteraan de groep als laatst over de streep kwam. Arthur had inmiddels met 3 medevluchters een kleine voorsprong gepakt op de groep. Bert zat in een achtervolgend groepje van drie er kort achter, maar kreeg het gat niet dicht. Toen sloeg de pech toe: een Duitser voor Arthur kon de bocht niet halen en viel, en Arthur moest in de remmen. Bert sloot aan bij Arthur, maar ook samen kregen we het gat niet meer dicht. Bert kneep er nog van tussen om de man die we bij ons hadden te piepelen en werd uiteindelijk 5e, Arthur finishte 7e.

Als laatste de puntenkoers over 60 ronden, oftewel 45 km. Omdat we de speaker niet verstonden, vroegen we bij de start rond wat de regels eigenlijk waren: 5, 3, 2 en 1 punten voor de eerste vier renners over de streep elke 5 ronden. Half uitgeblust van de korte en heftige inspanning van de vorige onderdelen gingen we van start, en direct ging de gashendel vol open: dit zou geen makkie worden. Arthur pakte bij de tweede sprint 2 punten maar zijn cassette blokkeerde en hij viel uit. Gerrit Henk zat het nog minder mee, twee renners voor hem knalden tegen de grond en GH knalde hard met z’n heup op het asfalt. Alleen Bert was nog in koers, hij sprokkelde een keer 1 punt en nog een keer 2 punten, maar drie keer kwam hij als 5e over de streep. De benen waren niet snel genoeg om de sprint te winnen, daarom was een andere strategie nodig. Met een ronde te gaan voor weer een sprint dook hij uit de groep weg en nam wat risico’s in de bochten. In de groep werd er gekeken en zo raapte Bert 3 puntjes op (Vladi Riha was halverwege de koers solo weggereden, hier was niets

tegen in te brengen). Voor het eind van de koers nog een puntje geraapt en uiteindelijk een 5e plek in de einduitslag.

De premies werden op een berg gegooid en we hoefden slechts de straat over te steken om bij de Mac aan het parcours deze terug in de lokale economie te pompen. Daarna terug naar Hardenberg, waar GH na 1.5 uur stilzitten in de auto zijn heup amper nog kon bewegen. Toch waren we het er alledrie over eens dat dit een geweldige wielerdag was.