Een zwaar weekje............

Maandagochtend 07:00 uur gaat de wekker; Het DK Oost staat op het programma!
De masters bijten het spits af op dit DK en mijn start is om 09:04 in de ochtend bij de Masters 50+/60+.
Mijn koerstenue trek ik thuis al aan, dat scheelt weer tijd en stress in Hellendoorn en dat blijkt een gelukkige keus.
De sporthal die aangekondigd staat als kleedgelegenheid is op slot en niemand heeft de juiste sleutel. Rob en Bert kleden zich uit protest om vóór de gesloten deuren (wat is die Rob wit zeg!).

De start is in categorieen, eerst de 30+ (met Rob en Bert) dan de 40+ en weer 4 minuten later zijn de oudste categorieen aan de beurt om aan hun DK te beginnen.
Het koersen als 60 plusser in het 50 plus peloton is niet makkelijk en in de 2e ronde is de Sanatoriumlaan al een echte benenbreker geworden en moet de strijd alleen verder worden gestreden.
Als de 30 plus in de laatste ronde me inhaalt zie ik Bert in het peloton verscholen, maar waar zat Rob vraag ik me af.

Als ik over de finish bol, roept de speaker mijn naam en meldt een 3e plaats bij de 60+ en vraagt me terug voor de komende ceremonie.
20 minuten later sta ik op het 3e plekje op het podium als een renner (Hans Vonk) zich bij de juryvoorzitter met de medailles meldt met de stellige mening dat híj gewonnen heeft.
Een juryberaad volgt en naar blijkt is de winnaar over het hoofd gezien en wordt ik letterlijk van het podium geduwd; 4e plaats géén bloemen en géén kus van de ronde mis!

Woensdagmiddag 17:00 uur; einde werktijd en ik sprint naar mijn auto voor de reis naar het noorden. In Zürich is de 3e wedstrijd in de KALAS tijdritcompetitie om het Open Fries Kampioenschap.
De auto is afgeladen met TT-fiets, Tacx, reservewielen en 2 sets kleding want er is regen voorspeld.

In Zürich is de lucht dreigend, maar de windkracht 5 blaast de wolken voor zich uit, zonder dat er een spatje valt.
Het warming up protocol wordt planmatig uitgevoerd, maar het lichaam wil maar langzaam op gang komen, dit beloofd niet veel goeds temeer omdat de laatste 4 km recht tegen de (bijna) stormachtige wind in gaat.

Na de start volgt meteen een viaduct, wat de hartslag en ademhaling in de pijnlijke regionen brengt en er zijn een paar kilometer met zijwind voor nodig om weer in een redelijk ritme te komen.
De vermogensmeter geeft echter al aan dat er zo’n 50 watt uit de motor is verdwenen en hoewel de voor me gestarte renner halverwege het parcours wordt ingelopen, moet ik ditzelfde lot even later ondergaan.

De laatste kilometers zijn de langste van mijn leven en na elke bocht in de dijk smeek ik om de finish te zien, echter steeds voor niets.
Toch weet ik de finish te halen en ondanks de sterkere concurrentie haal ik mijn 2e podium van het jaar binnen, weer een 3e plek.

Zaterdagochtend 08:00 uur; niet uitslapen na een bedrijfsuitje, maar in de auto naar Amersfoort voor een wedstrijd in de Masters 60+ competitie.
De weersvoorspelling klopt tot op de minuut: om 10:00 uur kom ik in droog Amersfoort aan en de start om 11:00 uur is in een weifelend zonnetje op een droog parcours.

Het begint zoals zo vaak met een spervuur aan demarrages en mijn hartslag is zo hoog dat de meter begint te roken.
De 1e kopgroep is dan ook eerder een zegen dan een gemiste kans; "een slechte wedstrijd kan altijd nog een goede training zijn" denk ik bij mezelf.
Ik zie Richard bij de 50+ nog naar een 9e plek sprinten en ga naar huis om voetbal te kijken.

Gelukkig: zondagmorgen uitslapen en dan een lekker herstelrondje!
Ik in opperste inspanning in Zürich
Ik samen met de uiteindelijk 2e plaats halende Fred de Kinkelder